Het leek zo goed te gaan in het bed van de vruchtgewassen. Mijn afgekeken methode met plastic bekers hield de slakken mooi op afstand van mijn jonge courgette- en pompoenplantjes. Maar in de loop van de weken werden de plantjes toch steeds kleiner in plaats van groter. Het kan het matige weer zijn geweest, of misschien waren het de kauwen/eenden/eksters. Het grote aantal slijmerige sporen overal in de tuin doet mij echter vermoeden dat het toch de slakken waren. Helaas heb ik geen webcam om dat te controleren en zie ik alleen het resultaat.
In mijn schuurtje had ik nog één courgette- en één pompoenplantje. Na de volgende nieuwe maan wilde ik die zo snel mogelijk in de tuin zetten, maar dan wel met een betere bescherming. Sommige tuinders op ons complex maken van hun moestuinbedden een ware vesting. In stevige kooien van palen en gaas moeten hun groenten zonder aanvallen van buitenaf kunnen groeien. Maar dat strookt voor mij niet met lekker werken in de open lucht. Een mini-vesting rondom mijn twee overgebleven plantjes leek me echter wel slim. Want ik verheug me nog steeds mateloos op die eigen courgettes en courgettebloemen! En dus ging ik aan de slag met gaas en plastic – en een net voor het geval de vogels hier toch ook een aandeel in hebben.
Even dreigde het fort in gevaar te komen door het aangekondigde noodweer van afgelopen donderdag. Snel heb ik de constructie toen met bakstenen aan touwen verstevigd. En het hield! Als die slakken er nou nóg niet met hun poten eh… er nu nog niet van afblijven, graaf ik er ook nog een biergracht omheen.
0 comments:
Post a Comment