Nu of nooit

Mijn gereanimeerde courgette- en pompoenplantjes moesten hoognodig de grond in. Na mijn afwezigheid vorig weekend waren ze met een plons water wel weer aardig opgefleurd, maar ik zag ze snakken naar voedingrijke aarde. Na het weekend zou het weer volle maan zijn en vruchtgewassen zaai en plant je het best bij wassende maan. Bovendien was het zondag perigeum, de maandelijkse kortste afstand tussen aarde en maan, en dan laat je de tuin beter met rust. Het weekendweerbericht voorspelde ook nog eens “vandaag zon, morgen nat”, dus zaterdagmiddag dacht ik: nu of nooit. Er was slechts één hindernis te nemen: het bed dat ik een paar maanden geleden al voor deze gewassen had omgespit en klaargemaakt, was weer volledig dichtgegroeid.

En zo was ik dus weer een middagje zoet met het verwijderen van uitbundig groen met blauwe, roze en oranje bloemetjes (geen idee waar dat allemaal vandaan is gekomen) en uiteraard een berg heermoes. Ik kwam ook weer één veenmol tegen – en wel een dode. Het leek me een vers lijk, dus misschien was hij niet snel genoeg geweest voor mijn spitvork.

De jonge plantjes (een groene en een gele courgette en twee soorten pompoen) heb ik beschermd tegen slakken met plastic bekers. Afgekeken van mijn medetuinders, die ook allemaal plastic flessen, bekertjes en bloempotten om hun jonge gewassen hebben gezet. Het schijnt dat slakken daarvan afglijden en dat leek mij de meest slakvriendelijke methode om ze bij mijn plantjes weg te houden. Ik trakteerde de plantjes op slootwater vermengd met gier, nadat ik ook al extra compost door het bed had gemengd. Nu maar hopen dat ze het met zoveel verwennerij goed gaan doen!