Het gras en de buren

Een vraag die mijn medetuinders schijnbaar bezighoudt is wat ik met mijn gras ga doen. "Laat je dat liggen?", heb ik nu al drie keer gehoord. Aan de intonatie te horen zouden zij er wel raad mee weten. Maar ik vind mijn tuin juist zo leuk vanwege dat gras! Er staan drie prachtige oude fruitbomen in en binnenkort staat er een fijne picknicktafel op. Natuurlijk vraagt zo'n grasmat onderhoud. De randjes ben ik aan het bijwerken en ik laat het niet meer zover komen dat het over het pad groeit. De handleiding van de motormaaier roept me; de sprietjes worden nu echt langer. Het lijkt me een heerlijk ontspannen klusje om na een dag werken met die maaier heen en weer te lopen. Maar toch... er zijn nog zoveel andere klusjes die ik liever eerst doe. En stiekem vind ik die madeliefjes in het groen heel schattig en zo'n geschoren gazon onaantrekkelijk. Maar wat zullen de buren wel niet zeggen: zie je wel dat je dat gras weg moet doen...? "Wat kan jou dat nou schelen?", zei vriendin M. "Al komt het tot je knieën, het is toch zeker jouw gras?" Verbluft keek ik haar aan. Tegelijk voelde ik: ze heeft gelijk.