Van dik hout...

Elk tuinseizoen kent een aantal harde deadlines. De eerste van dit jaar, het snoeien van de appelbomen vóór half maart, heb ik gehaald. Tussen twee sneeuw- en vorstperiodes in heb ik de bomen onder handen genomen. Vorig jaar vond ik dat ik ze heel heldhaftig had gesnoeid, maar toen ze eenmaal in blad stonden zag ik dat ik toch een beetje voorzichtig was geweest. Ook vielen er wel erg veel appels te pletter op de stenen van het algemene tuinpad of lagen weg te kwijnen in de bedden van buurvrouw J. Dit jaar moest ik het grondiger aanpakken, zodat de vruchten hooguit een zachte landing in mijn gras krijgen. Ik kreeg echter slapeloze nachten van het beeld van mezelf op een ladder, armen tekortkomend om me vast te houden en tegelijkertijd te snoeien. Gelukkig vond ik in de werkschuur een takkenschaar met een heel lange steel en een trekkoord (het ding heeft vast een mooie naam) en was ik gered.


Nog een belangrijk snoeicriterium: ik moet met de grasmaaier makkelijk om de boom heen kunnen

Geen appels meer in de borders van de buurvrouw

 

De handige takkenschaar van de vereniging

Maar er was meer gereedschap nodig voor deze rigoureuze snoeibeurt

P.S. Deze keer geen recept, maar een kookboekrecensie van mij op Vegatopia.