Nieuw offensief

Ik leef nog steeds op voet van oorlog met de slakken in mijn tuin. Die met die huisjes op hun rug zijn oké. Ik tref er weleens één aan in de jostabes of de frambozen, maar daar richten ze geen schade aan. Nee, dan hun dakloze soortgenoten! Die veranderen mijn moestuinbedden in een slagveld. Ik heb een halve tuin vol heermoes, berenklauw, haagwinde, kweekgras en ander lekker groen, maar naaktslakken zijn kieskeurig en hebben uitsluitend interesse in mijn jonge bonen-, courgette- en pompoenplantjes. O ja, en in mijn aardbeien!

Laatst heb ik al een flinke verdedigingswal tegen die beesten opgetrokken. Helaas hebben er een paar kans gezien daar onderdoor te kruipen. Ik neem aan omdat de regen zand had weggeslagen, want slakken lijken me geen types die gangen graven.
Op mijn blog over deze gevechtsstrategie kreeg ik een aantal reacties - opmerkelijk genoeg vooral van mensen die zelf géén last hebben van slakken. Zodoende kwam ik bij de tips & links van Jelle. Die leerden mij wat ik al eerder had gelezen: de ultieme diervriendelijke antislakkenmethode is nog niet ontdekt. Ik kan mijn arsenaal echter nog wel uitbreiden met een aantal slakkenvriendelijke tactieken om die gluiperds weg te houden bij mijn plantjes, dus ik ben dit weekend weer een nieuw offensief gestart. Nu maar hopen dat de slakken bereid zijn tot een wapenstilstand, want ik ben inmiddels door mijn sperziebonenzaad heen.

In alle yoghurtbekers-zonder-bodem heeft ooit al minstens één keer een sperziebonenplantje gestaan...