"Wat moet ik volgens jou nu als eerste doen?", vroeg ik aan vriendin D. nadat ik haar mijn tuin had laten zien. Het leek me leuk om die vraag aan al mijn bezoekers te stellen. Vooral omdat iedereen in mijn omgeving meer verstand van tuinieren heeft dan ik. "Ik zou beginnen met het pad vrijmaken", zei ze resoluut. Dat pad had ik een paar minuten eerder tijdens mijn rondleiding ontdekt. Het was me wel opgevallen dat het pad ter hoogte van de lavendel opeens ophield, maar niet dat het onder een dikke graslaag verder bleek te gaan. Terwijl ik met mijn vriendin langs de bedden liep, voelde ik opeens iets hards onder de punt van mijn schoen: het verborgen pad. Om niet steeds door het zompige gras vol mos en afgevallen blad (de volgende klus) te hoeven lopen, leek het me inderdaad verstandig met deze overzichtelijke klus te starten. Tussen kerst en oud&nieuw profiteerde ik van twee droge dagen en legde het pad weer in zijn geheel bloot. De eerste klus was een feit - en de eerste spierpijn ook. |
| Het verdwenen pad |
 |
| Het verschenen pad |
0 comments:
Post a Comment